Opis województwa wielkopolskiego

administrator | 24-01-2019 | 19:11

WOJEWÓDZTWO WIELKOPOLSKIE

Województwo wielkopolskie ma powierzchnię 29 826 km², liczba mieszkańców tego województwa wynosi 3 489 210. W latach 2002-2017 liczba mieszkańców wzrosła o 4,0%. Średni wiek mieszkańców wynosi 40,3 lat i jest porównywalny do średniego wieku mieszkańców całej Polski. Prognozowana liczba mieszkańców wielkopolskiego w 2050 roku wynosi 3 287 926, z czego 1 676 672 to kobiety, a 1 611 254 mężczyźni. Według Narodowego Spisu Powszechnego z 2011 roku 16,9% ludności posiada wykształcenie wyższe, 2,3% wykształcenie policealne, 11,3% średnie ogólnokształcące, a 18,1% średnie zawodowe. Wykształceniem zasadniczym zawodowym legitymuje się 26,8% mieszkańców wielkopolskiego, gimnazjalnym 5,3%, natomiast 18,3% podstawowym ukończonym. 1,1% mieszkańców zakończyło edukację przed ukończeniem szkoły podstawowej.

W woj. wielkopolskim w roku 2017 w rejestrze REGON zarejestrowane były 422 094 podmioty gospodarki narodowej, z czego 302 911 stanowiły osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. W tymże roku zarejestrowano 34 850 nowych podmiotów, a 27 177 podmiotów zostało wyrejestrowanych. Na przestrzeni lat 2009-2017 najwięcej (38 182) podmiotów zarejestrowano w roku 2010, a najmniej (33 380) w roku 2009. W tym samym okresie najwięcej (34 786) podmiotów wykreślono z rejestru REGON w 2009 roku, najmniej (22 378) podmiotów wyrejestrowano natomiast w 2010 roku. 2,7% (11 297) podmiotów jako rodzaj działalności deklarowało rolnictwo, leśnictwo, łowiectwo i rybactwo, jako przemysł i budownictwo swój rodzaj działalności deklarowało 23,2% (97 956) podmiotów, a 74,1% (312 841) podmiotów w rejestrze zakwalifikowana jest jako pozostała działalność. Wśród osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w wielkopolskim najczęściej deklarowanymi rodzajami przeważającej działalności są Handel hurtowy i detaliczny; naprawa pojazdów samochodowych, włączając motocykle (25.7%) oraz Budownictwo (15.4%).

Województwo wielkopolskie leży na jednym z najważniejszych szlaków wymiany gospodarczej między Europą Wschodnią a Zachodnią. Z renty lokalizacyjnej, jaka wynika z położenia na trasie Berlin – Warszawa, korzysta przede wszystkim środkowa część województwa. Duża południkowa rozciągłość terytorium sprawia, iż jego krańce północny i południowy są słabo powiązane z centrum regionu. Wynika to przede wszystkim ze złego stanu infrastruktury na tym kierunku, szczególnie komunikacyjnej. Przestrzeń województwa jest zróżnicowana pod względem sposobu jej wykorzystania. Cechą charakterystyczną jest to, iż poszczególne kompleksy: przyrodniczy, rolniczy, aktywności gospodarczej, czy komunikacyjny, tworzą stosunkowo zwarty układ, a jego elementy tylko w niewielkim stopniu przenikają się.

Sieć osadnicza Wielkopolski tworzy system hierarchiczny. Głównym centrum jest aglomeracja poznańska, gdzie skoncentrowana jest największa część potencjału gospodarki regionu. Kolejny stopień tworzą ośrodki subregionalne, do których należą byłe miasta wojewódzkie oraz Gniezno i Ostrów Wielkopolski. Sieć tą uzupełniają ośrodki lokalne o różnych funkcjach, randze i specjalizacji. Pod względem przestrzennym sieć osadnicza jest równomiernie ukształtowana. Niezwykle istotne dla utrzymania dynamiki wzrostu w województwie jest wzmacnianie regionotwórczych funkcji Poznania. Wysokim tempem rozwoju charakteryzują się tylko te regiony, w których funkcjonuje dynamiczny ośrodek metropolitalny, zdolny do tworzenia, transferu oraz dyfuzji technologii i innowacji. Koncentracja tych funkcji w Poznaniu nie może jednak oznaczać konkurencji dla reszty regionu, lecz powinna być dla niego dodatkowym czynnikiem rozwoju. Niezwykle istotnym ogniwem w sieci osadniczej i gospodarczej są o środki subregionalne, które wykształcając swe własne, specyficzne funkcje powinny stać się ważnym czynnikiem aktywizującym otoczenie.

„Strategia rozwoju oświaty w województwie wielkopolskim” przyjęta przez Sejmik Województwa Wielkopolskiego w 2002 roku tworzy wizję rozwoju oświaty w województwie i formułuje cele dla tego sektora. Podstawą konstrukcji tego dokumentu, nadal aktualną, jest stwierdzenie, iż w związku ze zmianami społecznymi i gospodarczymi najważniejszym zadaniem dla oświaty w przyszłości jest kształcenie „w warunkach niepewności i dla niepewności”. Założenie to wynika z tego, iż w związku ze zmianami społeczno-gospodarczymi i technologicznymi system edukacyjny staje przed odpowiedzią na pytanie – jak rozwijać kształcenie zorientowane na praktykę, bez znajomości perspektyw zatrudnienia. Strategia ta zakłada, iż w nowych warunkach oświata winna wyposażać uczniów w rozległe kompetencje, kształtować przedsiębiorczość oraz sprawne funkcjonowanie na rynku pracy, przygotowywać do elastycznych działań na tym rynku.