Opis województwa lubuskiego

administrator | 24-01-2019 | 18:22

WOJEWÓDZTWO LUBUSKIE

Województwo lubuskie leży w środkowo-zachodniej części Polski i jego stolicą jest Zielona Góra. Powierzchnia województwa wynosi 13 988 km² (jedno z mniejszych województw). Liczba ludności województwa lubuskiego wynosi 1 016 832 osób. Według Narodowego Spisu Powszechnego z 2011 roku 15,3% ludności posiada wykształcenie wyższe, 2,7% wykształcenie policealne, 12,1% średnie ogólnokształcące, a 18,7% średnie zawodowe. Wykształceniem zasadniczym zawodowym legitymuje się 25,2% mieszkańców lubuskiego, gimnazjalnym 5,4%, natomiast 18,9% podstawowym ukończonym. 1,7% mieszkańców zakończyło edukację przed ukończeniem szkoły podstawowej.

poziom wyszktałcenia w woj. lubuskim

Liczba szkół podstawowych oraz ponadgimnazjalnych dla dzieci i młodzieży w województwie systematycznie maleje. Tak wysoki spadek ilości szkół wynika głównie z likwidacji ponadpodstawowych średnich szkół zawodowych. Spadła również liczba zasadniczych szkół zawodowych – 5 szkół. Pozwala to na wyciągnięcie wniosku, iż w kształceniu zawodowym wzrasta udział kształcenia na poziomie zasadniczym (w skali kraju przyrost ten nie jest aż tak znaczący), maleje natomiast znaczenie średniego kształcenia zawodowego. Tendencję tą można ocenić jako negatywną.

W całym okresie transformacji dla województwa lubuskiego, nakłady inwestycyjne kształtowały się na relatywnie niskim poziomie (ok. 2% nakładów w kraju).

Zmiany innowacyjne w województwie zachodzą w takich dziedzinach przemysłu jak:
– przetwórstwo przemysłowe,
– handel i naprawy,
– budownictwo,
– obsługa nieruchomości, firm i nauka,
– transport, gospodarka magazynowa i łączność.

Z powyższego wynika, że kierunki kształcenia w szkołach branżowych częściowo pokrywają się z zapotrzebowaniem rynku pracy w województwie lubuskim. Liczba szkół w regionie to 61. Dominującymi specjalizacjami jednak są m.in.: monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie, betoniarz zbrojarz, mechanik pojazdów samochodowych, operator obrabiarek skrawających, elektronik, kierowca, stolarz, cieśla, monter stolarki budowlanej itp. A więc zawody ewidentnie związane z rozwijającym sie w regionie budownictwem.

Przeprowadzone badania oraz analizy danych wtórnych wskazują, iż system edukacji i szkoleń w województwie lubuskim nie jest w pełni dostosowany do potrzeb innowacyjnej gospodarki. Dlatego należy podjąć w województwie działania mające na celu:
1. Zmianę struktury kształcenia.
2. Modyfikację kierunków kształcenia.
3. Wzmocnienie współpracy przedsiębiorstw województwa ze szkołami w zakresie organizacji praktyk zawodowych, staży i innych przedsięwzięć edukacyjnych.
4. Wzmocnienie systemu kształcenia ustawicznego.

Jakość zasobów ludzkich mierzona poziomem wykształcenia jest jednym z istotnych czynników innowacyjności. W woj. lubuskim zachodzi niekorzystna tendencja w obszarze struktury kształcenia. W zakresie kształcenia ponadgimnazjalnego zwiększa się udział zasadniczego kształcenia zawodowego. Niekorzystnie zmienia się również struktura kształcenia młodzieży oraz dorosłych. Wzrasta udział kształcenia policealnego. Wyniki przeprowadzonych badań wskazują, iż przedsiębiorcy województwa jako przyczyny niewprowadzania innowacji określili:
1. Brak wykształconej kadry technicznej,
2. Brak wykwalifikowanej kadry w przedsiębiorstwach, mogącej podjąć współpracę w zakresie innowacji,
3. Brak wykwalifikowanej kadry w instytucjach otoczenia biznesu.

Stąd zasadnicze znaczenie dla rozwoju innowacyjności w województwie ma kształcenie w dziedzinie kierunków technicznych oraz szeroko rozumianych usług biznesowych. wspierających działalność innowacyjną w regionie. Wyniki badań przeprowadzonych wśród lubuskich przedsiębiorców wskazują na słabą współpracę pomiędzy przedsiębiorstwami i szkołami w zakresie organizacji praktyk zawodowych oraz staży. Jest to sytuacja niekorzystna w aspekcie podnoszenia innowacyjności gospodarki województwa. Stąd najważniejszą zmianą byłoby doprowadzenie do czynnej współpracy miedzy przedsiębiorcami a szkołami oraz opracowanie systemu dokształcania uczniów i dostosowywania ich specjalizacji do potrzeb rynku pracy.